Poradnia Rehabilitacyjna Powiatowy Szpital im. Władysława Biegańskiego

Dodzwonić się do rejestracji na bioderka z dzieckiem to jakieś nieporozumienie, najpierw w kolejce 7 i 110 minut oczekiwania po czym za chwilę 4 i 140 minut oczekiwania, a na końcu i tak nie można się połączyć, a jak już udało mi się po 3 tygodniach ciągłego dzwonienia to pani do mnie ordynarnie, że to trzeba było przyjść osobiście jak nie mogłam się dodzwonić. Ręce opadają, jak ktoś pracuje tam za kare to niech zrezygnuje z pracy jak ma problem z konwersacja z drugim człowiekiem .

Powiem tak,naprawdę imponujące,że takie coś jak ten szpital jeszcze nie zostało zamknięte,ratuj się kto moze,wszędzie tylko nie tam,jak najdalej,miałam troche wizyt i cudów,jak i leżałam na oddziale i nie tylko,a to ze mam jakieś tam doświadczenie z tym szpitalem to naprawdę w życiu gorszej tragedii,dramatu nie widziałam,pod każdym względem jaki tylko istnieje to jeden wielki olbrzymi żart,nie ma co tam nawet iść szukać pomocy,bo tylko skrzywdzą. Jak ktoś ma możliwość to naprawdę wiem co mówię,wszędzie indziej,byle nie tu,bo to co się dzieje w nim i całokształt wszystkiego to ciężko,aż znaleść określenie na coś tak potwornie tragicznego i okrutnego

Podano mi za dużo leków uspokajających. Mój lekarz po zobaczeniu dawki powiedział, że to nie dla takiej drobnej dziewczyny jak ja, tylko dla konia. Straciłam całkowicie panowanie nad ciałem, nawet na oczy nie widziałam, nie mogłam chodzić, a sanitariusz powiedział mojemu kuzynowi, który chciał wziąć mnie na ręce i nieść, że mam iść sama. Spałam z 2 dni. Sanitariusz kierował do mnie niemiłe komentarze na temat mojego stanu psychicznego. Niestety był to ciężki okres w moim życiu, a te komentarze tylko pogorszyły sytuację. Niestety byłam w odwiedzinach u rodziny i ten szpital był najbliżej.

Kompletny brak zainteresowania pacjentem , będąc tam po wypadku , wszyscy z personelu na nocnej zmianie narzekali jak byli by tam z przymusu . Chcąc opuścić placówkę bo nie czułem się zbyt komfortowo , czekałem na wypis gdy dwóch lekarzy siedziało w recepcji z dwiema kobietami plotkując i narzekając . Gdy zwróciłem uwagę o wypis , jeden z lekarzy się strasznie uniósł i powiedział "gdzie się Panu tak spieszy ? Strasznie niecierpliwy jesteś chłopaku." Masakra ,nie polecam

Banda konowałów, chamów. Dziś zawiozłem mamę ze skierowaniem do tego szpitala z prawdopodobną przepukliną w kręgach L4, L5. Ogolnie rzecz ujmując mama nie mogła się praktycznie ruszać, nie miała czucia u nóg, odczuwała okropny ból. Lekarz po wstępnym zbadani stwierdził, że pacjentka nie nadaje się na hospitalizację. W SOR nie dosyć że wygonili mnie zaraz po odprowadzeniu mamy to po kilku godzinach siedzenia została odprawiona z kwitkiem "bo pacjentka poczuła się lepiej, ale jak przestaną działać leki przeciw bólowe to może się pogorszyć...". Przez te kilka godzin nikt nie zainteresował się Moją Mamą. Nie pomogli jej nawet iść do łazienki. A na prośbę pomocy przy "załadowaniu" mamy do samochodu uzyskaliśmy odpowiedz od ratownika w stylu "nie pomogę wam bo wy mi za to nie płacicie...". Ręce opadają. Znieczulica gorsza niż w krajach trzeciego świata...

Oddział dziecięcy, panie miłe i uprzejme, panie doktor na prawdę super ,podejście do pacjentów niesamowicie przyjazne. Mam tylko jedno "ale " jak przyjmują pacjentów do izolatki mogliby ich uprzedzić że to potrwa kilka godzin żeby mogli zabrać jakąś wodę lub kanapkę ze sobą,bo jeśli ktoś z cukrzycą zostanie tam sam przez tyle godzin a mu cukier spadnie to może dojść do tragedii... Pozdrawiam wszystkie Panie z Oddziału Dziecięcego!

Pół roku po śmierci Męża nie mogę dojść do siebie , mam wciąż przed oczyma przyjmowanie go do szpitala, (z zapaleniem płuc), personel biega bez sensu , nie wiedzą co robić, wszyscy czekają na lekarza, a chorzy czekają -ja podaję im wodę i wycieram twarze-przyszedł lekarz na wieczornym dyżurze, popatrzył na nas jak na uciążliwe insekty (zapamiętam jego twarz i nazwisko na zawsze) ale zaczęło się badanie i szczęśliwie ok .północy dotarliśmy na oddział wewnętrzny.Rano następnego dnia okazało się że pod opieką personelu naszego szpitala Maż przeszedł zawał,pytam kiedy i jakie leki podano, młody lekarz (inny)też popatrzył na mnie tak jak ja pytałabym go o jego życie intymne i powiedział, że mają kłopot z tym zawałem, a tymczasem ja patrzę na tą szpitalną opiekę nad Mężem,opis kłóci się elementarną pielęgnacją i ludzką pomocą choremu. Po mojej interwencji szybko został przeniesiony na oddział intensywnej opieki kardiologicznej, tu zajęto się nim ale mimo wysiłku ordynatora i personelu już było za późno. Dodam tylko, że do karetki zszedł o własnych siłach. Pacjentom życzę więcej szczęścia i ludzkich odruchów lekarzy wobec chorych w "naszym" szpitalu.